In januari 2011 werd ik in contact gebracht met neurofeedbacktherapie. Omdat ik mijn therapeute al meer dan 30 jaar goed kende was er eigenlijk al direct het vertrouwen. Maar ook mijn openheid naar de therapie, en het verlangen van jaren om zonder anti-depressiva te kunnen leven, hielpen mij om in maart 2011 aan de therapie te beginnen. Wat ook heel belangrijk was dat ik hierin het vertrouwen van mijn man had ontvangen. Hij ging de eerste keren mee, om me te steunen, ook dat ik niet zelf hoefde te rijden, omdat dat toen soms ook nog spannend voor me was. Daarnaast wilde hij ook gewoon weten hoe het allemaal in zijn werk ging.
Na de eerste meting werd duidelijk dat het voor mij mogelijk een therapie zou kunnen zijn. Ik geloofde er vanaf dag 1 in en ging trouw elke week 75 km onderweg. De eerste tijd ging mijn man nog mee, maar vrij snel kreeg ik meer zelfvertrouwen en kon ik de autorit zelf aan. De therapie was ook gericht om angst weg te nemen. 16 Jaar geleden heb ik een licht herseninfarct gehad en door allerlei vooral emotionele onevenwichtigheid, raakte ik in een depressie met angstpsychose waar ik ook nu nog medicijnen voor slik, zij het een hele milde vorm.
Vanaf de eerste dag “boekte” de therapie resultaten. In gesprekken met mijn therapeute werd duidelijk dat door de neurofeedbacktherapie mijn angsten, vooral tijdens autoritten, zelfs als mijn man reed, afnamen. Mijn zelfvertrouwen nam toe en mijn gevoel van eigenwaarde ook. In oktober was het moment aangebroken om medicatie af te bouwen. Ik heb een gesprek gehad met de psychiater die mij 15 jaar niet meer had gezien, en mij het fiat gaf, zelfstandig af te bouwen. Zij zag een andere vrouw zitten vertelde ze, iemand die haar identiteit terug had. De huisarts, die de recepten moest schrijven, wilde echter een vinger aan de pols houden. In overleg met haar, hadden we steeds een telefonisch consult met de vraag of er weer 25 mg minder mocht worden ingenomen. Toen ik de helft geminderd had, hebben we een langere pauze genomen om verder af te bouwen. Toen daar weer 25 mg van af was, kreeg ik allemaal fysieke klachten. Na een bezoek aan de huisarts, die het niet allemaal kon duiden, heb ik telefonisch gesprek gehad met de psychiater. Zij kon me geruststellen door te vertellen dat dit zogenaamde ontrekkingsverschijnselen waren, zeg maar een soort afkickverschijnselen. Na een aantal weken was alles weer gestabiliseeerd. Nu ben ik onlangs weer met 25 mg geminderd, in de wetenschap dat ik mogelijk weer allerlei klachten kan krijgen maar en dat ik daar doorheen zal moeten. Ik heb het volste vertrouwen om binnen afzienbare tijd van de antidepressiva af te zijn. Daarna hoop ik ook de medicatie voor de angstpsychose af te kunnen bouwen. 
Momenteel ga ik 1 keer per 14 dagen naar de therapie, en dadelijk zal het waarschijnlijk 1 keer per 3 weken worden. Het voorstel van mijn therapeute is om hersenmetingen te blijven uitvoeren tijdens de gehele afbouwperiode van de medicatie. Dit om te kunnen volgen hoe het met me gaat.
Ik ben een ander mens geworden, de gevoelens (ik ben hooggevoelig) zijn weer veel heftiger maar ik kan er goed mee omgaan. Ik weet heel goed om te gaan met mijn grenzen en met mijn talenten. Het leven is het afgelopen jaar echt niet gemakkelijk geweest, er zijn veel dingen gebeurd, maar ik ben er sterker door geworden, en voel me vrij. Niet meer die demping van de medicatie, die ik 16 jaar geleden nodig had, en dankbaar, ze toen te hebben gekregen. Maar, met de steun van de neurofeedback ben ik nu zover gekomen. Een heel, niet te onderschatten feit is ook de deskundigheid van mijn therapeuten. Zij hebben kennis van de lichaamstaal van mensen, en... ze houden van mensen, zij geloven in de neurofeedback en hebben al meerdere mensen geholpen een ander mens te worden zonder, of met minder medicijnen. Ik kan neurofeedback mensen aanraden, minstens te onderzoeken wat de mogelijkheden zijn. Mijn dank gaat dan ook uit naar mijn therapeute omdat ze mij heeft begeleid tot nu toe. Dat zij de studie heeft gedaan om mensen op deze manier hun geestelijke gezondheid terug te kunnen geven. Ze zetten hun talenten in om zo een gave te zijn voor hun medemens.

Anoniem

 
terug naar ervaringen naar volgende ervaringsverhaal
AddThis Social Bookmark Button
JT Fixed Display